غزل شمارهٔ ۳۱۷۵

برداشت: با گذشت زمان، چه در دوران جوانی و چه در دوران پیری، زندگی ادامه دارد. شخصی که پیر شده، تجربه و دانش زیادی دارد و کسی که جوان است، هنوز در حال زندگی و رشد می‌باشد.

برداشت: اگر صدای خر نفس تو کم شده باشد، پس دعوت عقل تو به مانند دعوت مسیحی‌هاست.

برداشت: اگر خورشید صبحگاهان نمی‌خندید و حقیقت نداشت، هیچ قلبی نبود که به شدت غمگین شود.

برداشت: اگر معشوق جان بر ما ظاهر شود، تمام ذرات وجود ما مثل او نیستند.

برداشت: اگر در وجود تو، نفس و روحی کاهش یابد، در این دو جهان چه کسی می‌تواند به اندازه تو وجود داشته باشد؟

برداشت: اگر غیرت تو مانند آفتاب نبود، هر لحظه و به تدریج، همه چیز را از دست می‌دادی.

برداشت: من دانه‌ام را از کاه جدا کردم، اگرچه در این دنیا هیچ انتهایی برای کفه‌ای که می‌سنجی وجود ندارد.

برداشت: اگر مار به آب وفا دست یابد، در دل دریا مانند ماهی خواهد بود.