غزل شمارهٔ ۳۱۷۳

برداشت: ای ساقی، باده‌ای به من بده که هر مرد با تقوایی را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد، باده‌ای از نوع شاهانه.

برداشت: کسی که می‌تواند با سخنانش به دیگران آگاهی بدهد، در واقع می‌تواند از تاریکی‌های نادانی و اشتباهات منطقی دوری کند.

برداشت: غم و اندوه را کنار بگذار و اجازه نده که آن‌ها بر تو فرمانروایی کنند؛ تو خودتابع و سرور وجود خود هستی.

برداشت: اگر تو فرار کنی، هیچ‌کس به تو نخواهد رسید، و اگر ما هم فرار کنیم، تو خودت از همه ما جلوتر هستی.

برداشت: وقتی زیبایی‌ات نمایان شود، بهشتی می‌شود، اما برای هر کسی که بدخلق و بدکردار باشد، جهنمی خواهد بود.

برداشت: تاریکی و روشنی از تو به حیرت افتاده‌اند، آیا تو حقیقتی یا اینکه خود نور حقیقت هستی؟

برداشت: شب و روز به خاطر وجود تو پر از نور است، اما ماه تو نه در غرب است و نه در شرق.

برداشت: اگر با دل‌سوزی و محبت، باده‌ای نوشانیده و بی‌گمان به دست می‌دهی، ای ساقی که تو همچون دریا هستی.

برداشت: دل به عشق و زیبایی مشتاق است و کسانی که در این زمینه افراد باهوش و زیرکی هستند، واقعا درک شایسته‌ای دارند. دیگران که از این موضوع بی‌خبرند، احمق به نظر می‌رسند.

برداشت: اگر می‌خواهی در خوشی‌ها زیرک باشی، باید از شر باده بد و موسیقی‌ها بپرهیزی.

برداشت: اگر فردی به تو وابسته باشد، چرا یار نیست؟ و اگر تو عذرخواهی کنی، چرا دل شکستگی را تحمل می‌کنی؟

برداشت: با زیبایی و لطافت خود مانند گل نمایان شو و از هر مانع و مشکلی که در سر راهت وجود دارد، دوری کن؛ زیرا تو لیاقت بهترین‌ها را داری.

برداشت: اگرچه خارها را جمع می‌کنند، اما هیچ کس به زیبایی تو که روح عاشقی را در گلشن زنده نگه‌داشته‌ای، نمی‌رسد.

برداشت: سکوت کن و به نتیجه‌ها نگاه کن، چرا که پیرو هر گفتار پیچیده، درهای زیادی به سوی موفقیت باز می‌شود.