غزل شمارهٔ ۳۱۷۲

برداشت: ای کسی که از این قفس تنگ می‌جهی، تو با پرواز خود، زیبایی‌ها و نیکی‌ها را به آسمان می‌بری.

برداشت: به زندگی جدیدی که در پیش داری نگاه کن و از این زندگی سطحی و بی‌توجه دست بردار!

برداشت: عمر آدمی در آرزوی رسیدن به تو سپری شده است. حالا که ماه را می‌بینی، از آرزوهای خود فاصله بگیر و به واقعیت نگاه کن.

برداشت: این جمله به این معناست که وقتی انسان در زندگی خود از ظواهر و زرق و برق‌ها دوری کند و به واقعیت‌ها و فضایل درونی بپردازد، می‌تواند به حقیقت وجود خود نزدیک‌تر شود و زیبایی واقعی را در درون خود پیدا کند.

برداشت: در مقابل لباس ساده‌ات، به خاطر ویژگی‌های خاص تو، نخی از جنس ششتری (نوعی جنس مرغوب) برایت بافته‌اند.

برداشت: لباس این جسم همچون لباس یک خدمتکار است، اکنون بر تن کن پیرهنی که شایستهٔ مقام والای توست.

برداشت: مرگ در واقع زندگی است و زندگی نیز خود نوعی مرگ است. افرادی که به حقایق عمیق ناپیوندند، این دو را به صورت عکس یکدیگر می‌بینند.

برداشت: همهٔ روح‌ها که از این بدن جدا شده‌اند، در حالتی زنده و پنهان هستند، همچون پری.

برداشت: دربارهٔ فردی صحبت می‌شود که بر اسب غیبی سوار شده و از دنیای مادی و مشکلات آن رها شده است. او دیگر به چیزهای ناشایست و ناپسند وابسته نیست و توانسته است از محدودیت‌های دنیوی عبور کند.

برداشت: در این دوران نهایی دنیا، دل تو به خاطر مسائلی که به تو فشار می‌آورد، به شدت نگران و پریشان است.

برداشت: وقتی پرده کنار رفت و اگر این خر به طلا تبدیل شود، تو به آن توجهی نکن.

برداشت: بر روی دریا، مانند یک کشتی ایستاده است که روح آن در حال حرکت است، اما این روح همانند یک لنگر به تن خود وابسته است.

برداشت: هرچند او از دست و پا محروم شده است، اما لطف و فضل الهی به او قدرت و شکوهی ویژه بخشیده است.

برداشت: اگر خانهٔ جسم ما شکسته شود، ای خواجه، غم نخور! بدان که در حقیقت به زندان خواهد رفت.

برداشت: وقتی که یوسف از زندان آزاد شود، چه زیبا و با عظمت خواهد بود!

برداشت: زمانی که از موضوعات مختلف و چالش‌ها دور می‌شوی و مانند یک بره از سختی‌ها رها می‌گردی، تازه و خالص می‌شوی و در آرامش و راحتی مثلی همچون ماهی در آب شور یا پرنده‌ای که در کوثر لطافت و صفا دارد، قرار می‌گیری.

برداشت: باقی را تو بگو، زیرا مردم به خاطر تو چنین می‌کنند ای پادشاه من، باور کن.