غزل شمارهٔ ۳۱۷۰

برداشت: ای کسی که از دنیای ما می‌روی، خوشحال و شاداب به سوی آسمان می‌روی.

برداشت: ای قفس که دلت را شکسته و از بند رهایی یافته‌ای، حالا به کجا می‌خواهی بروی؟

برداشت: سر از کفن بردار و با ما بگو که چرا از دیار خود می‌روی؟

برداشت: من در اشتباه نیستم، این سرزمین تنها در اختیار من نیست و به سوی نقطه‌ای می‌روم که بقای واقعی من است.

برداشت: زمانی که تقدیر و فرمان الهی به تو برسد، تو به دنبال سرنوشت و قضاوتی می‌روی که بر تو مقرر شده است.

برداشت: یا بویی از بهشت به مشامم رسیده و به دنبال خوشنودی و رضایت چیزی هستی که به آن نزدیک شوم.

برداشت: یا از نور و زیبایی عظیم حقیقت قدیم، به شدت نگران و بی‌خود می‌گردی.

برداشت: شاید به خاطر زیبایی‌های خدا و نورهایی که از آن درمی‌خیزد، به دیدار و ملاقات او می‌روی.

برداشت: از عمق وجودت، مانند درد که به آرامی تسکین می‌یابد، به سوی نیکویی و روشنی در حرکت هستی.

برداشت: شاید به ویژگی‌هایی اشاره دارد که باعث می‌شود انسان‌ها ساکت و خاموش شوند و در درون خود محفوظ بمانند.