غزل شمارهٔ ۳۱۶۹

برداشت: اگر غم عشق محبوبم نبود، چنان قوی و سرسخت می‌شدم که به گردن شیر آسمان نیز می‌پیچیدم.

برداشت: دست مرا گرفت و محدود کرد، وگرنه اکنون من می‌توانستم از تو حمایت بهتری داشته باشم.

برداشت: اگر تو مانند گل زیبا و خوشبو نبودی، بلبل در هر باغ و گلستانی، به خاطر زیبایی‌ات حسرت را می‌کشید.

برداشت: اگر گل او را نچیدی، پس چرا به مانند خاری بر روی دیوار نشسته‌ای؟

برداشت: هیچ‌کس نیست که کاری را انجام نداده باشد؛ اگر نه، دلیل کسالت و بی‌کاری چیست؟

برداشت: عشق مانند یک پزشک است که به دنبال درمان رنجوران می‌گردد، پس دلیل خستگی و بیماری من چیست؟

برداشت: عشق خلیل باعث شده که چهار پرنده برای او کشت شوند، ای کاش آن چهار پرنده به قربانی کردن او بروند.

برداشت: طوطی با صدای زیبا و نوک رنگارنگش به خوردن شکر مشغول است و این لذت را با شوق و شور خاصی تجربه می‌کند.

برداشت: از سوی دیگر، به خاطر قدرتی که دارد، طوطی‌ها مانند لب او همه شیرینی و خوشی را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: اگر مثل دیگران دل ندهی به من، من هم مانند دریا عمیق و تندخو نخواهم بود و از تو ناراحت می‌شوم.

برداشت: در ذهن من عشق به شدت پیچیده شده است، وگرنه چرا اینگونه بی‌دل و بی‌پناه هستم؟

برداشت: یار دیشب لب من را بوسید، وگرنه چرا با حرف‌های شیرینش صحبت می‌کند؟

برداشت: بر روی خط سرنوشت من نشانه‌ای از خوشبختی قرار داده‌اند، وگرنه چه چیزی می‌تواند مانند پرگار به دور خود بچرخد؟

برداشت: اگر من پایین‌آمده نیستم، چطور مرا دیدی؟! اما در واقع، من مست و سرزنده هستم.

برداشت: در اثر مستی، در مسیر ناهموار حرکت می‌کنم و آرزو دارم که راهم هموار باشد.

برداشت: مانند گل لاله، چهره‌ات زیباست و تو بر فراز کوه‌ها می‌درخشی.

برداشت: بس! که تو مانند نغمه‌های دلنواز نیستی و تنها در خیالات و رازهای من به سر می‌بری.