غزل شمارهٔ ۳۱۶۸

برداشت: ای پادشاه مغرب و مشرق، در جهان هیچ‌کس مانند تو خلق نشده است.

برداشت: ای ساقی، برای هر پرهیزکاری شراب را بنوشان که این شراب ویژهٔ شاهان است.

برداشت: شخصی که سخن درست و ارزشمندی را بیان می‌کند، می‌تواند حتی افراد نادان و کم‌فهم را نیز به تفکر وادارد و به آن‌ها بینش و درک منطقی بدهد.

برداشت: در آستانه حیرت و شگفتی، افکار خود را تحت فرمان درآور و در جستجوی حقیقت مطلق باش.

برداشت: بهشت زیبایی‌های تو تجلی می‌یابد و برای هر کسی که بدشانس باشد، دوزخ خواهد شد.

برداشت: اگر تو فرار کنی، هیچ کس به تو نرسد؛ اما اگر ما از تو فرار کنیم، هیچ گذشته‌ای نخواهیم داشت.

برداشت: این بیت به این معناست که ظلمت و نور به خاطر وجود تو متعجب و حیرت‌زده‌اند. آیا تو حقیقتی یا اینکه خود نور حقیقت هستی؟ این بیان به بررسی وجود و ماهیت الهی اشاره دارد و نشان می‌دهد که وجود این دو حالت، به وجود تو وابسته است.

برداشت: شب و روز گذشت و اکنون آفتاب درخشان است، چه اینکه ماه در غرب و شرق نیست.

برداشت: اگر در دریای عشق و وصال خود غرق شوی، ساقی باده‌ی دلنشین را به تو خواهد بخشید، بی‌آنکه از تو هزینه‌ای بگیرد.

برداشت: برای زندگی و داشتن قلبی سالم، باید به گونه‌ای عمل کرد که آگاهی و هوش از خود نشان دهیم، زیرا بی‌دقتی و نادانی تنها به زوال منجر می‌شود.

برداشت: اگر فکر و خیال تو آرامش جان‌ها را به همراه داشته باشد، نوشیدن می و خوش‌نوازی از موسیقی به خوبی به دست نخواهد آمد.

برداشت: چرا فردا را از من می‌پرسی؟ اگر خودت هستی، چرا بهانه می‌آوری؟ اگر مجنون هستی، پس چرا بهانه‌هایی برای خودت می‌تراشی؟

برداشت: چشم‌هایت که شبیه گل شکفته است، به همین دلیل لایق خار هستی.

برداشت: همه به دور از تو، مانند خارهایی هستند که فقط در دشت گل‌ها می‌روید، اما فقط تو هستی که در باغ عشق به زندگی دست می‌زنی.

برداشت: سکوت کن و نگاه کن که چقدر در هر حرف پیچیده‌ای غنای تازه‌ای وجود دارد.