غزل شمارهٔ ۳۱۶۷

برداشت: چهره محبوبم باعث جذب و دلبستگی بسیاری از عاشقان شده و زیبایی‌اش مانند جادوگری، همه را مجذوب خود کرده است.

برداشت: هر نفس که از این فرد برمی‌آید، مانند آتش شعله‌ور است و از آن، سوزی در دل کافر ایجاد می‌کند.

برداشت: دل من به شدت مشتعل شده و آتش آن به آسمان رسیده است، و بخار یا دودی که از آن برمی‌خیزد، افق را پریشان کرده است.

برداشت: دیروز زیبایی تو به سرعت در دستان او مانند آتش زبانه می‌کشید.

برداشت: به او گفتم: پس بر کجا می‌خواهی حمله کنی، ای شیر خدایی؟ بگو که هدفت چیست و قصدت کجا است؟

برداشت: ای تو سلیمان در لشکر و پرچم، تاج تو علامت فرمانروایی بر دیو و پری است.

برداشت: جان و روح تو با شتاب و شدت به سوی من در حال حرکت است، اما لحظه‌ای وقت نکن و به اطراف ننگر.

برداشت: هر کس در حال شادی و نشاط خود است و صدای شادی او به گوش کسی نمی‌رسد، بنابراین نباید خود را با دیگران مقایسه کنی یا اعتنایی به نظرات آنها داشته باشی.

برداشت: ذهن او به شدت مشغول بود و من در نگاه آن ناظر گم شدم.

برداشت: من دیگر وجود ندارم، از آن شور و حال هم خبری نیست. بزرگی و کوچکی از من رفته است.

برداشت: شمس دین، که از افتخارات تبریز است، می‌تواند وضعیت من را توصیف کند، حتی اگر کسی به آن اعتقاد نداشته باشد.