غزل شمارهٔ ۳۱۶۶

برداشت: ای دل شاداب، کجا می‌روی؟ جشن و شادی‌ات کجاست؟ کجا از شراب لذت می‌بری؟

برداشت: هر موجودی در این دنیا به نوعی به یک منبع و اصل عظیم وابسته است، و تو که نقش خاصی در زندگی و وجود خود داری، باید از این منبع دوری کنی.

برداشت: من نام‌ها و عناوین زیادی برای تو برشمردم، اما برتری تو به این نام‌ها و عناوین بیشتر است.

برداشت: وقتی که در این دو جهان، جایگاه و مسکنی برای تو نیست، هر لحظه کجا می‌خواهی بروی و بار سفر را بچه کنی؟

برداشت: من دارایی تو را به عقل نشان دادم و از او خواستم که ارزش آن را تعیین کند، ای صاحب ارزش‌ها.

برداشت: معانی تو مثل سرمه‌ای است که در چشم هر بیننده‌ای نکته‌های زیبایی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: او گفت: «نمی‌دانم. به عشق ببرش؛ عشق خود سرمایه‌ای است که تو مشتری آن هستی.»

برداشت: وقتی به نزدیکی عاشقانه‌ها رسیدیم، دل من شاد شد و من نیز دچار دگرگونی عاطفی شدم.