غزل شمارهٔ ۳۱۶۴

برداشت: کجا باده‌ی مستی و شادی را نوشیده‌ای؟ این ماه نو چه زیبا و دل‌انگیز است که به اینجا آورده‌ای؟

برداشت: شما جامی گرانبها و باشکوه در دست دارید که با گل‌های زیبا و نادر تزئین شده است.

برداشت: چه زمانی قصد داری حریم را بشکنی؟ که این کار به عقل و ادب آسیب می‌زند و مانند پرده‌ای است که باید حفظ شود.

برداشت: از نگاه تو، دل من مثل باغی شکوفا می‌شود، ای کسی که در بهار دل خود غمگین هستی.

برداشت: تو که مثل یک مور با بی‌پناهی و ناتوانی، آتش و خرابی به جایگاه سلیمان (پادشاهی قدرتمند و بزرگ) آوردی.

برداشت: در سفر، ای شاه پرانرژی، من با تمام وجودم در زیر قدم‌هایت، هم چشم و هم دل را تسلیم کرده‌ام.

برداشت: این جمله به این معناست که فردی دارای ویژگی‌ها و صفات مثبت زیادی است که تحت تأثیر شخصی دیگر قرار گرفته یا به او وابسته است. او با تمام خوبی‌ها و صفاتش در تلاطم شرایط مختلف سرنوشتی را تجربه می‌کند.

برداشت: به مناجات و دعا به خداوند بگو که به هر شخص آزاد و دلیر زندگی ببخشد و به هر جسد بی‌روحی حیات دوباره عطا کند.

برداشت: عشق و احساسات عمیق تو باعث می‌شود که من از تو خواهش کنم و درخواست کنم تا به جایی بروی که قلبم آنجا را انتخاب کرده است.

برداشت: دوست عزیز، می‌گوید که جان من مانند قرن‌ها در دستان توست. حال باید به تو بگویم که در واقع من فقط یک توده مرده‌ام.

برداشت: هر چه زودتر دست از سر این کار بردار تا آن کسی که به تو شراب می‌دهد و آهنگ می‌نوازد، متوجه شود که از باغ او شراب گرفته‌ای.