غزل شمارهٔ ۳۱۶۳

برداشت: عشق در دلش سیری از کفر پیدا کرد و به خاطر ترس از جدایی، ایمانش را پنهان ساخت.

برداشت: صدای هشدار از جهان بلند شد، اما هیچ‌کس را نجاتی نداد.

برداشت: هیچ جایی نبود که بدون خصومت باشد و هیچ ثروتی هم نبود که بدون درد و رنج باشد.

برداشت: نیازی به نگرانی نیست که یوسف در چاهی پنهان شد و محمد نیز در غاری مخفی شد.

برداشت: در این بیت به تصویری از تاریخ و صحنه‌ای از سرنوشت دو شخصیت مهم اشاره شده است. اشاره به این دارد که یکی از آنها، ذاالنون، در موقعیتی دشوار و محدودیت قرار گرفته و دیگری، منصور، به سرنوشت خطرناکی دچار شده است. این تصویر از زنجیر و دار، نماد نکبت و ظلم بوده و نشان‌دهنده چالش‌ها و سختی‌هایی است که این افراد با آن مواجه شده‌اند.

برداشت: تنها در گوشه‌ای از نیستی قرار نمی‌گیری و از آن می‌گریزی، حتی یک بار هم.

برداشت: این بیت به توصیف تجربه‌ای می‌پردازد که فردی به خاطر یک خرقه یا لباس خاص دچار زخم و درد شده است. به نوعی، نشان می‌دهد که گاهی اعتقادات یا ظواهر روحانی می‌توانند با چالش‌ها و مشکلاتی همراه باشند که به آسیب‌های روحی یا جسمی منجر می‌شوند. در واقع، فرد با زحمتی که به خاطر این لباس (نماد روحانیت یا تعهد) تحمل می‌کند، نشان‌دهنده دل‌مشغولی‌ها و دلهره‌هایش است.

برداشت: پرده‌ای که بر تن داریم و لباس‌هایی را که می‌پوشیم، به اندازهٔ کفن زیبایی ندارند. به همین ترتیب، گور و خاک در این شهر از زندگی و زرق و برق‌های آن بهتر است.

برداشت: کیست که از وجود من در دل عدم، پرواز می‌کند همچون پرنده‌ای در آسمان؟

برداشت: چه کسی بود که مرغ جانم را از قفس آزاد کرد و به سوی گلستانی فرستاد؟

برداشت: اگر او تنها بماند و صبحانه بخورد، به طرز عجیبی زبانش را باز می‌کند.

برداشت: وقتی دل و چشم از خوراکی نور می‌گیرند، به این دلیل است که منبع غذا درخشان و پرنور است.

برداشت: بلکه آنها در پیش پروردگارشان زنده‌اند و روزی می‌خورند، در حالیکه از اسرار آگاهند.

برداشت: آهوی زیبا و خوشبو که به نحوی با دقت و مهارت در دام‌ها گرفتار شده، ناگهان از چنگال گردش روزگار و حیله‌های آن می‌گریزد.

برداشت: روح‌ها و جان‌های پاک در دنیایی که هیچ‌کس بی‌کار نیست، به هم می‌پیوندند و زندگی را تجربه می‌کنند.

برداشت: در اینجا به وضوح اشاره شده که بخشی از گندم که در این دام (جایگاهی که برای نگهداری گندم مناسب است) وجود دارد، به کمک و حمایت از انباری نیاز دارد. به عبارتی، برای حفظ و نگهداری آن گندم، وجود یک منبع یا محلی برای ذخیره‌سازی ضروری است.

برداشت: باغ دنیا که همواره در حال شکوفایی و زیبایی است، در واقع به خاطر جریان آب از یک جویبار زنده و پرطراوت است.

برداشت: آیا کسی در میان زمینیان هست که قدرت و حکمت را به آنها عطا کند، مانند پادشاهی باستانی و توانمند؟

برداشت: اگر برای دانش و هوش خود هزینه نکردی و آن را نسرستی، چه انتظاری از زمانه‌ی آگاهی و هشیاری داری؟

برداشت: زمین که ساکت و خاموش بود، به لطفِ شاه بیدار و زنده شد.

برداشت: زیبایی و جمال او نیازی به خون و خاک ندارد، بلکه خود به تنهایی موجب جلوه‌گری و زیبایی است.

برداشت: از کنار خوشه‌های خرمن (محل جمع‌آوری محصول) دور شو، چرا که بخیل بودن و به دیگران بخشیدن خوب نیست.

برداشت: لباسی از جنس ابریشم تهیه کن که بر اثر آن، برتری و هوشمندی به چهره‌ات نمایان شود.

برداشت: این سر را به کسی بده که دارای فکر و عقل است، زیرا که این سر بدون فکر و عقل ارزش خاصی ندارد.

برداشت: ای دل من، به جایی برو که درخشش خورشید را ببینی و راضی نشو به تنها دیدن آن.

برداشت: شمس تبریز مانند نوری است که با تابش خود، خورشید را در حرکت و چرخش نمایان می‌کند.