غزل شمارهٔ ۳۱۶۱

برداشت: سکوتی از طرف کسی وجود دارد که گویا در دلش غوغایی برپا است و اگر نگاهی عمیق‌تر به او بیندازید، خواهید دید که او در حال تجربه احساسات شدید و پنهانی است.

برداشت: تو همچون باغی هستی و چهره‌ات همچون برگی در آن باغ است؛ چه بسا که زیبایی تو بی‌نهایت و بسیار زیاد است.

برداشت: زندگی بدون تو مانند باغی است که در آن زندانی هستم و مرگ تنها راه نجات از این زندان به نظر می‌رسد.

برداشت: تو همچون دریا هستی و چهره‌ات مانند ابری است که رایحه و برکات دل را به شکل قطره‌های مرجانی می‌سازد.

برداشت: ای کسی که به گفت‌وگو برخاسته‌ای، در پیشگاه حکمت به مانند شاهی که بر چوگان مسلط است، به تبحر و مهارت نزدیک شو.

برداشت: اگر کسی چیزی را بگوید، حتی اگر ارزشمند و زیبا باشد، تا زمانی که بیان نشود، هیچ معنا و ارزشی ندارد.

برداشت: اعتراض را مانند یک سنگ زنده و چابک، به صورت زیبا و جذاب شکل بده.

برداشت: اعتراض ابلیس به خداوند در مورد نافرمانی‌اش پذیرفته نشد و رد شد.

برداشت: به کسی که کارش تراشیدن و شکل دادن است، بگذارید که شما را بسازد و شکل دهد، تا اگر لحظه‌ای هم که شده، به یک فرد جدید تبدیل شوید.

برداشت: اعتراض ابلیس به این دلیل است که تو از یک سو می‌گویی و از سوی دیگر می‌دانی.