غزل شمارهٔ ۳۱۶۰

برداشت: تو روح منی و جان‌های بسیار را با ناله‌های پنهانی به جان می‌آوری.

برداشت: هر کسی که نادان باشد، وصف تو را نمی‌فهمد حتی اگر در مورد ویژگی‌های پنهانی‌ات صحبت کنی.

برداشت: تنها یک شخص نادان می‌تواند به فهمی از این موضوع برسد که موجب شرمساری‌اش شود.

برداشت: وجود موانع و مشکلات در پیش و پس از تو به هیچ وجه برای تو که فردی سرافراز و محور زندگی دیگران هستی، عیب و عار به شمار نمی‌آید.

برداشت: وقتی که از این دنیا و مشکلات آن فرار کنی، در خواهی یافت که این شخص به ظاهر بی‌خیال، در واقع از چیزهای گذرا و فناپذیر رهایی یافته است.