غزل شمارهٔ ۳۱۵۸

برداشت: چهره‌ات نشان می‌دهد که بی‌کار نیستی، زیرا در حمایت و لطف دیگران قرار داری.

برداشت: نقش، نیازی به کار ندارد و قلم هم به هیچ کمکی احتیاجی ندارد.

برداشت: در برابر کسی که تمام زیبایی‌ها و ویژگی‌های تو به او وابسته است، باید همانند یک بت بایستی و نشان بدهی که چقدر تحت تأثیر او هستی.

برداشت: اگر بپرسد چه ظاهری داری، بگو: «همان ظاهری که خودت می‌بینی.»

برداشت: اگر با من بدی، تو نفس من خواهی بود و اگر از من دوری کنی، تو مایه آرامش قلبم هستی.

برداشت: گل با لطافت و زیبایی‌اش، به خار که نماد درد و رنج است، محبت می‌کند. اما در واقع، خار تنها همان خار است و نمی‌تواند چیزی جز هندسه خاری خود را نمایان کند. این نشان می‌دهد که محبت و بخشش ممکن است به کسانی که هیچ تغییر مثبتی نمی‌کنند، تعلق بگیرد، اما آن‌ها همچنان در ذات خود ثابت می‌مانند.

برداشت: به من شراب بده، چون شراب باعث بی‌هوشی است و با تو، هوشیار بودن حرام است.