غزل شمارهٔ ۳۱۵۷

برداشت: کسی که مانند ابر، از تو درخواست کرد و بر خردمندی‌ات ظلم و بی‌عدالتی روا داشت.

برداشت: او همزمان در حال گریه و بخشش است، و تو هم در حال بخشش هستی و هم می‌خندی.

برداشت: مانند یوسف، گناه تو در واقع خوبی است و عمل نیک تو، دانش و خوشنودی را به همراه دارد.

برداشت: او مانند سرکه است که ترشی می‌آورد، و دوستش مانند قند است که شیرینی به زندگی می‌بخشد.

برداشت: چشم دوستی همچون مریخ باعث جذب نگاه دشمن تو می‌شود، همان‌طور که ماه زهره را در آغوش می‌گیرد.

برداشت: ای دل، در موضوعات مربوط به وصال، دوری نجو، چرا که در جدایی، خیلی‌ها جان می‌دهند.

برداشت: به قطرهٔ آب نگاه کن که به دریا می‌نگرد، تا بفهمی که چقدر عظمت و پهنا در برابر او وجود دارد.

برداشت: از خورشید نیرو و قدرت بگیر تا به خوبی‌ها و فضایل او متصل شوی و در اخلاقش سهیم گردی.