غزل شمارهٔ ۳۱۵۴

برداشت: از صبح زود در حال نشاط و خوشحالی هستم، وگرنه چرا باید با دستار کج خود را بسته باشم؟

برداشت: چشمان تو امروز چنان می‌درخشد که گویی دیروز مشروب نوشیده‌ای و حالا مستی.

برداشت: تو جان ما هستی و روشنایی بخش مجلس ما. سلام بر تو که وجودت خوشایند است.

برداشت: باده نوشیدی و به آسمان رفتی، مست شدی و از تمامی束 بین‌ها آزاد گشتی.

برداشت: عقل باعث ایجاد ناراحتی و دلتنگی می‌شود، در حالی که عشق تنها حالت سرخوشی و بی‌خود بودن است.

برداشت: شما سرمست و شاداب شده‌ای و اکنون بر فراز قدرت و شجاعت نشسته‌ای.

برداشت: شراب کهنه یادآور مسیر تو بود، اما تو از چرخ زمان آزاد شدی.

برداشت: ای ساقی، انصاف و عدالت در دستان توست و فقط به آن شراب که تو می‌چشانی افتخار کن.

برداشت: عقل ما تحت کنترل توست، اما این بار آن‌قدر محکم است که اجازه فرار نخواهد داشت.