غزل شمارهٔ ۳۱۵۱

برداشت: در دل این هیاهو و شلوغی، به خود بپرداز و تنهایی‌ات را بشکاف.

برداشت: در یک تنهایی آرام، افکاری زیبا و شگفت‌انگیز وجود دارد. از او بپرسید که در چه اندیشه‌ای است.

برداشت: تنهایی زمانی لذت‌بخش است که در کنار کسی باشد که به او اعتماد داریم و می‌توانیم به آرامش برسیم.

برداشت: در سایه درخت خوشبختی زودتر توقف کن و استراحتی بکن.

برداشت: اگر می‌خواهی که ضد دست تقدیر تغییر کند، باید به شکلی مناسب و با دقت عمل کنی و خود را از زیر سایه‌های ناپایدار دور نگه‌داری.

برداشت: اگرچه او به تو بگوید که از ما هستیم، اما تو به سوی انبار خودت و به من و خودت نرو.

برداشت: هرجا که باشی و به هر شکلی زندگی کنی، اگر خود را فراموش کنی و به خودت نپردازی، در نهایت سرنوشت بدی خواهی داشت.

برداشت: تو چه چیزی هستی که خودت را فراموش کرده‌ای، در حالی که از کسی که باعث این تماشا شده است، غافل هستی؟

برداشت: وقتی به شخصیت صالح و درستکار صلاح‌الدین رسیدی، اگر دچار فساد و نابسامانی هستی، به سمت صلاح و حقیقت برگرد.