غزل شمارهٔ ۳۱۵۰

برداشت: من پیرو تو هستم و تو آرزوی من هستی. من همچون غلامی وفادار به تو هستم، همان‌گونه که کیقباد به قدرت و مقامش وفادار بود.

برداشت: دل عاشق تو را می‌خواهد و به همین خاطر امیدوار است که تو در این در بسته، کلیدی برای گشایش پیدا کنی.

برداشت: من خاک پای تو هستم، اما امروز در هوا مانند گردی در حال پروازم که به بادت وابسته‌ام.

برداشت: من هرچند زاهد و وارسته‌ام، اما در می‌نوشی شبیه جنگجو هستم؛ زیرا زهد و تلاش تو مانند ساغر برای من است.

برداشت: اگرچه من از نظر روحی و نژادی نقص‌هایی دارم، اما از اینکه در این جهان به وجود تو هستم، سپاسگزارم.

برداشت: اگر آنچه تو می‌کنی به دلخواه و خواسته‌ات باشد، خوشایند است، زیرا تمامی هدف تو در آن نهفته است.

برداشت: زمانی که باده‌ات زهرآلود شود، در عین حال، جامت می‌تواند شادی‌آور باشد و اگر احسان تو در بستر ظلم قرار گیرد، باز هم می‌تواند به داد و کمک تبدیل شود.

برداشت: دیگر از یاد تو سخن نمی‌گویم، زیرا هیچ یاد و ذکر دیگری به اندازه تو برایم اهمیت ندارد.