غزل شمارهٔ ۳۱۴۹

برداشت: در اثر نوشیدن شراب‌های نهان و شنیدن موسیقی‌های مخفی، به حالتی مست و شاداب درآمده‌ام.

برداشت: وجود چنین معشوقه‌ی دلربای پنهانی، ایجاب می‌کند که محبت و وفاداری به شکل پنهانی و در خفا انجام شود.

برداشت: سال‌هاست که در این حالت شاداب و مستانه، روح من به طور پنهانی در حال ناله و فریاد است.

برداشت: به دل گفتم چرا پنهانی هستی و در کجا به سر می‌بری؟ دل پاسخ داد که در مکان‌های دور و ناشناخته‌ای زندگی می‌کنم.

برداشت: سمت چپ من آفتاب درخشان است و سمت راست، ماه زیبای پنهانی وجود دارد.

برداشت: من بهای پنهانی را برای آن ماه زیبا به مشتری دادم و او آن را فروخت.

برداشت: ظلمت و تاریکی چگونه می‌تواند پایدار بماند در حالی که نور عظمت و بزرگی پنهان بر آن بتابد؟

برداشت: وقتی آتش من خاموش شود، چه چیزی از من باقی می‌ماند؟ این نشان‌دهنده‌ی مصیبت و درد پنهانی است که در من نهفته است.

برداشت: از آن مصیبت، جان‌های ما را مرادت برمی‌دارد و هدیه‌های نهفته را فراهم می‌کند.

برداشت: شمس تبریز حال و هوایی را برای صوفیان ایجاد کرد که به نوعی درون‌گرایی و روحانیت خاصی اشاره دارد. این حال و هوا، مانند یک غذای شور و تلخ، آنها را به سمت عمیق‌ترین احساسات و رازهای درونی‌شان رهنمون می‌سازد.