غزل شمارهٔ ۳۱۴۸

برداشت: هنگامی که تو به مقام امیری رسیدی، ما هم در میدان رقابت حاضر شدیم.

برداشت: ما در این زمان، غرق در شوق و بی‌خبر از اطرافیم و تویی که از راز این دوران آگاهی داری.

برداشت: وقتی که چیزی به دور و بی‌پایانی برسد، آن نکته بی‌فایده و ناقص است و به معنای عمیق و خدایی نمی‌رسد.

برداشت: اما در عشق، دور و تکرار نشانه‌ای از هر دلیل و برهانی است.

برداشت: صدای ناله بلبل در گلستان به گوش موش‌ها نمی‌رسد.

برداشت: چشم‌های پیران چگونه می‌تواند روش و رفتار شاهدان روحانی را ببیند؟

برداشت: هر کسی که در عشق نابیناست، برای او زینت و زیبایی خلق می‌شود.

برداشت: هر کسی که پیر شده باشد، می‌تواند به جوانی بازگردد، اگر عشق به او زندگی بخشد و روح تازه‌ای به او بدهد.

برداشت: همه دوستان به خاطر عشق زنده و شاداب شده‌اند، تو اما چرا همچنان در این وضعیت هستی و تغییری نمی‌کنی؟

برداشت: اگر سوار بر خر هستی، بهتر است پیاده شوی، چرا که در میدان جنگ، سوار شدن بر خر ارزشی ندارد.

برداشت: ای پادشاه، چرا بر افراز پرچم سلطنت بر سوار خر شده‌ای، در حالی که تو از نسل پادشاهان هستی؟

برداشت: اگر شایسته باشی، به جای اینکه پشت الاغ قرار بگیری، بر پشت اسب می‌نشینی.

برداشت: تو که در صفوف جنگ و نبرد بودی، حالا به شکل یک انسان در آمده‌ای.

برداشت: من همه آنچه که باید را برای تو بیان کردم، ای جان، اگر از ویرانی و نابودی نمی‌ترسیدم.