غزل شمارهٔ ۳۱۴۶

برداشت: ای دل، از سختی‌ها و مشکلات خسته‌ای، ولی به خدا اعتماد و امید داری.

برداشت: این چطور ممکن است که همچین شخصی وجود داشته باشد و تو ناامید باشی؟ نکن این کار را ای دل، اگر خدا را در کنارت داری.

برداشت: هر کجا که نگاه کنی و به تفکر روی، نمی‌بینی غیر از او که کسی را داری؟

برداشت: اگر بخواهی یادآور محبت‌ها و مهربانی‌هایی باشی که در گذشته انجام شده، باید به وفاداری و احساس تعهد خود توجه کنی.

برداشت: چشم ظاهری خود را از دست داده‌ای، اما چشم باطنی و دوربین الهی از کجا به دیگری می‌نگرد؟

برداشت: عمر خود را هدر نده، زیرا زمان به سرعت سپری می‌شود. مثل یک زرگر باش که مهارت و توانایی خاصی در کارش دارد.

برداشت: هر صبح صدایی تو را می‌خواند و دلت را به سمت ما می‌کشاند، زیرا تو در دل ما بر اثر عشق به ما زخم و داغی داری.

برداشت: قبل از این، وجود تو روحی پاک بود، حالا چرا خود را از آن جدا می‌کنی؟

برداشت: کل زندگی‌ام را در گِل و خاک تیره گذرانده‌ام، اما آیا تو خود اجازه می‌دهی که من از درون این وضعیت به تو بگویم؟

برداشت: خودت را از وجود درونی‌ات بشناس، چون از این جسم و ظاهر فقط یک ظاهر داری.

برداشت: هر شب از قبا بیرون می‌روی و به جز این دستان و پاها، ویژگی دیگری نداری.

برداشت: اینقدر به تو گفتم که در این کوچه، کسی را می‌شناسی.