غزل شمارهٔ ۳۱۴۰

برداشت: ای محبوب من، تو همچون خورشید بر تمام جهان می‌تابی و تأثیر می‌گذاری. اگر به تو بنگرم، گویی به خورشید نگاه کرده‌ام.

برداشت: اگر همه جهان مانند جان تبدیل به گلستان شود و زمین هم از خاک پر شود، وقتی که تو بر روی خاک قدم بگذاری، آنجا بهشتی خواهد شد.

برداشت: تن من همچون رشته‌ای شده و دل من به خاطر محبت و عشق دچار حالت عجیبی شده است. وقتی به این نوشته می‌نگرم، می‌بینم که این احساسات نه به طور سطحی، بلکه کاملاً جدی و عمیق هستند.

برداشت: وقتی صبح می‌شود، پرده‌ها کنار می‌روند و تو هم از پرده بیرون می‌آیی. اما در شب که پرده‌ها کشیده می‌شوند، تو باز هم آن پرده‌ها را کنار می‌زنی.

برداشت: ای معشوق، خاک پای تو برای من چون سرمه‌ای است که چشمم را زینت می‌بخشد. از من خواهش می‌کنم که نگاهی به تو داشته باشم، زیرا تو برای من چون خورشید هستی که همه چیز را روشن می‌کند.

برداشت: ظاهر زیبا و دلنواز افراد این جهان مانند ابر است که زودگذر و موقتی‌اند، اما تو مانند ماهی هستی که برترین و ارزشمندترین به شمار می‌آیی. در حالی که دیگران در زمین قرار دارند، تو مقام و منزلتی بلندتر از همه داری.

برداشت: وقتی که تصویر تو در ذهنم آمد، مانند ماهی نو تاریک شدم. او گفت: چه شگفت‌انگیز است اگر تو روشنی و از آن تاریکی آب می‌نوشی.