غزل شمارهٔ ۳۱۳۷

برداشت: تو برای من مانند یک پادشاه هستی و همه وجودم و قلبم مملو از ایمان به توست.

برداشت: اگر نفس مسيحايي خودت را در من بدمي، من زنده مي شوم. يک جان که چيزي نيست، براي من صد جان عزيز هستي.

برداشت: زندگی بدون تو برای من زهرآگین است. تو هم آب هستی و هم نان.

برداشت: زهر تو باعث می‌شود که زندگی‌ام شیرین و لطیف شود، همچون قند و شکر در حالی که خودت ممکن است تلخ به نظر بیایی.

برداشت: تو باغ و چمن و بهشت من هستی، و تویی که مانند سرو و سمن لبخند می‌زنی.

برداشت: تو هم پادشاه منی، هم معشوق منی، هم گوهر منی و هم سر و سامان منی.

برداشت: من سکوت کرده‌ام و تو توضیح بده، چرا که تو خود دلیلی بر سخن گفتن من هستی.