غزل شمارهٔ ۳۱۳۶

برداشت: اگر می‌خواهی طعم جنون را بچشی، باید از اندیشه و غم دور باشی.

برداشت: اگر دل‌تنگی‌ات باعث نشود که برای جانت به دنبال کمری زینتی بگردی، کمری که از جنس طلا باشد.

برداشت: چه کسی عشق تو را به عنوان رازدار شناخت، تا تو مانند دیگران او را بی‌ارزش بشماری؟

برداشت: اگر بالاتر از همه قرار بگیری و نورتابان شوی، باید مراقب باشی که تبدیل به نور مخفی در زیر زمین نشوی.

برداشت: چوبی که زمانی هیزم بود و سوخته نشد، وقتی که بسوزد، تبدیل به آتش می‌شود.

برداشت: پس از آنکه شعله او به زیر آب می‌رود، مانند جرقه‌ای است که جان انسانی را می‌زند.

برداشت: این بیت اشاره دارد به این که چیزی که به طور معمول در چشم دیده می‌شود، وقتی از آن جدا شود، ممکن است به شکل دیگری در دیگاه ما ظاهر شود. مانند سرمه که وقتی از چشم خارج می‌شود، شاید در مكانی دیگر به صورت یک دیدگاه جدید جلوه گر گردد.

برداشت: یک قطره در ابر سنگین وجود دارد که اگر به دریا بیفتد، می‌تواند به جواهر تبدیل شود.

برداشت: خاری که سیاه شده، به گرد گل تر تبدیل شده و امیدی ز باد سحرگاهی دارد.

برداشت: وقتی لقمه نان به زور و فشار در دهان قرار می‌گیرد، زندگی و جوهره انسان تحت تأثیر قرار می‌گیرد و به طور ضمنی به این نکته اشاره می‌شود که نان برای یک جاندار اهمیت و ارزش ویژه‌ای دارد.

برداشت: غذای خونین به دست می‌آید از تلاش و زحمت، و هر لقمه‌ای که به دست می‌آید نتیجه‌ی کار و کوشش است.

برداشت: اگر بلا و سختی به تو ضربه بزند، دل تو از زیبایی و جذابیت دور خواهد شد.

برداشت: اگر مرگ به سراغ تو بیاید، تو می‌دانی که بعد از آن، همه چیز تمام می‌شود.

برداشت: در میان دنیای پر از شگفتی و زیبایی، هر چیز خاص خود را دارد و نباید هر چیزی را از دست داد یا نادیده گرفت. زندگی پر از تجربیات زیباست که اگر به درستی ببینیم، می‌توانیم از آن‌ها بهره‌مند شویم.

برداشت: اگر بدن انسان دچار آسیب جدی شود، هم می‌توان از آن دفاع کرد و هم ممکن است جان بسیار در خطر باشد.

برداشت: آرزو و شوق سفر از یاد و ذکر خدا ناشی می‌شود و هنگامی که مردم به یاد او می‌افتند، در واقع در سفری معنوی قرار می‌گیرند.

برداشت: تو در کنار من هستی، اما من به دلیل بی‌تجربگی و نداشتن درک صحیح، تصور می‌کنم که تو در جایی دیگر به سفر رفته‌ای.

برداشت: خدایا، مرا از این خیال‌های نادرست نجات بده، خیالاتی که مرا به دیوانگی و پریشانی می‌کشاند.

برداشت: وقتی در حضور هستی، حرف نزن و به یاد خدا باش.