غزل شمارهٔ ۳۱۳۵

برداشت: چرخ زمان همیشه در حال چرخش است و هوای تیره‌ای دارد که نشان از جدایی و دوری دارد.

برداشت: این بیت به این معنی است که محمد، محبوب من است و من به او عشق می‌ورزم، اما او نسبت به من بی‌اعتنایی می‌کند.

برداشت: این جمله به این معناست که شخص مورد نظر به عنوان محبوب، پزشک، فرهنگ‌ساز و داروی من معرفی شده است. او در زندگی من نقش‌های مختلف و مهمی دارد، به طوری که هم پیشرفتم را در نظر می‌گیرد و هم به بهبودی و سلامت من کمک می‌کند.

برداشت: اینچه که می‌خواهم همین است، این دل من است، این پایه و اساس من است، این پرچم من است.

برداشت: سبویی را پر کن بدون هیچ حرف و سخنی، اگر یار و دوست تو هستی، این کار را انجام بده.

برداشت: ای صفورا، سبو را بشکن و عمو را در گرفتاری و فقر رها کن.

برداشت: اگر در دست ما جامی باشد، ما در همان شهر و محله‌ای که تو هستی، جوی آبی داریم. اگر تو سرپرستی و سقایی.

برداشت: این خوشی که ما داریم، به احتمال زیاد دائمی نیست و مثل پرنده‌ای که در آسمان می‌پرد، ممکن است به زودی تمام شود.

برداشت: این بیت به این معناست که برای نشان دادن وجود واقعی خود، باید استعداد و عشق واقعی‌تان را به نمایش بگذارید و با تمام وجود به جمع‌پژوهی و هم‌نشینی بپردازید.

برداشت: از ویژگی‌های حس آن‌ها، جسم آلوده‌شان چه چیزی به وجود می‌آورد؛ جز اینکه زباله و بی‌ارزشی به بار می‌آورد؟

برداشت: از این گل سرخ بیرون، شاخه را گرفته و در کنار نعناع، آن را به زیبایی بچین.

برداشت: بسیار تلاش می‌کنی تا دل خودت را مخفی کنی، در حالی که هر بخش از وجودت در اینجا شهادت می‌دهد.

برداشت: بی‌آنکه چیزی نوشته شود، آن را می‌خوانی و بدون اینکه چیزی گفته شود، آن را می‌دانی. تو به‌قدری غیرت نداری که بر حقایق تلخ اذعان کنی.

برداشت: زمانی که نعمت‌ها و خوشبختی‌هایت نیست، از آن‌چهره‌ی سختت، به تو قدرت و شجاعت نخواهد رسید.

برداشت: سگ‌ها به صدای خود در اطراف خانه می‌گردند و هر کسی که با آن‌ها روبرو شود، دچار مشکل می‌شود.

برداشت: در خانه ما بلبل وجود دارد که صدای نازک و زیبا می‌زند، و از سگ‌ها صدایی نمی‌آید که زشت و ناخواسته باشد.

برداشت: بلبل عاشق در حال نالیدن است، ای سنقر (پرنده‌ای بزرگ و آزاد) چرا همچنان از زمین برنمی‌خیزی و پرواز نمی‌کنی؟ کم‌کم باید از این حالت رهایی یابی و به آسمان بروی.

برداشت: زندگی‌ای طولانی مانند نوح، و دوستی‌ای که مانند روح است. گاهی مهمانی می‌دهم و گاهی خودم مهمان می‌شوم.

برداشت: به نوشیدن و لذت بردن بپرداز و از حرف زدن بی‌فایده بپرهیز، زیرا به زودی زمان سخن گفتن نخواهد بود، پس دست از سر و صدا بردار ای انسان.