غزل شمارهٔ ۳۱۲۲

برداشت: ای خوبان، مراقب باش که نرنجی و بهانه‌ای نیابی برای دلخوری از ما.

برداشت: من در کنار تو، امیدم به توست که ناراحتی‌ات را به من منتقل نکنی، ای زیبا.

برداشت: تو محبوب من هستی و محبوب خاصان، از هر کجا که بیایی، از اینجا ناراحت نشو.

برداشت: در شب سردی که در آن هستم، سرنوشت و روزگارم را انتظار دارم. امیدوارم که امشب بخندی و فردا ناراحت نشوی.

برداشت: ما انسان‌ها فقط یک مقدار خاک هستیم، بنابراین چرا از ما و اختلافات و مشکلات کوچک ناراحت شوی؟

برداشت: وقتی که افراد با دانش و بی‌دانش از تو خوشحال می‌شوند، نباید از نادانی ناراحت شوی و همچنین از دانایی دل‌آزرده نگردی.