غزل شمارهٔ ۳۱۲۱

برداشت: تو هم با عمل و هم با گفتار، از خودگذشتی نشان دادی؛ زیرا که از سختی‌ها فاصله گرفتی و در کنار مهر و محبت قرار گرفتی.

برداشت: هر جا که بروی و در مسیر زندگی قرار بگیری، نور خدایی و زندگی واقعی در آنجا وجود دارد.

برداشت: تو با قوانینی که برای شادی تعیین کردی، تغییرات زیادی در زندگی افراد ایجاد کرده‌ای و بسیاری از درهای خوشبختی را به روی آنها گشوده‌ای.

برداشت: اما از بین مست‌ها، شرابی بی‌نظیر وجود دارد که تو آن را پنهان کرده‌ای و با ترفندها و دست‌هایشان به دنبال آن هستند.

برداشت: در میان بازار گرمی که فروشندگان در آن فعال هستند، کالاهای نادری وجود دارد و اگر کسی بخواهد خود را به فروش برساند، باید با جذبه و زیبایی خود در این کار موفق شود.

برداشت: تو بودی که با قدرت و زیبایی‌ات آسمان را درنوردیدی و باغ‌ها را به شکوفایی رساندی.

برداشت: تو از خاک آفریده شده‌ای و از همین خاک، پاکی به دست آورده‌ای. مانند پاکان آسمان، نه خورده‌ای و نه خواب رفته‌ای.

برداشت: این عبارت به این معناست که تو باید توضیح دهی که چگونه در هر گفتار یا بیان، هنگامی که با دل و احساسات خود به عمق موضوعی می‌پردازی، غبارهایی که بر دلت نشسته رفته‌رفته از بین می‌روند. به عبارتی، این می‌تواند به این معنی باشد که با تمرکز و احساسات واقعی، می‌توانی به وضوح بیشتری در بیان خود دست یابی.