غزل شمارهٔ ۳۱۱۸

برداشت: عزیزم، چرا به حرف‌های دشمن گوش دادی؟ چرا به خاطر او از خدمت‌گزار خود بریده‌ای؟

برداشت: چه قسمی گرفتی؟! چه قلبی را آهنین کردی که انگار هرگز مرا ندیدید؟

برداشت: ای پرنده، دوباره به این خدمتکار نگاه کن و بدان که تو به خاطر کافر، چیزی کم ارزش خریدی.

برداشت: تو مانندی به آب حیات، وقتی که چهره‌ات را می‌بینم، مانند شرابی در بدن بنده، در هر سو جریان می‌یابی.

برداشت: تو دوباره روشن و زیبا هستی، که وقتی بر من نشستی، دلم را دزدیدی و هوا به وجد آمد.

برداشت: دلم به شدت ناراحت و غمگین است از وقتی که تو به خانه رفتی و دیگر به من توجه نکردی.

برداشت: اگر به جانم صدا بزنم، راست گفته‌ام که جان ناپدید است و تو نیز در آن حال ناپدیدی.

برداشت: به کمک من بیا، چون این زمان زمانی است که نیاز به کمک دارم و تو در بارها به فریاد من رسیده‌ای.