غزل شمارهٔ ۳۱۱۷

برداشت: این دل به خاطر عشق تو خراب شده است، اما در این خراب شده، همچون تویی از درخشش و روشنایی یافته است.

برداشت: دل من را چه می‌گویی، وقتی که تو از من نمی‌ترسی؟ آیا چنین پرنده‌ی آبی از دریا نمی‌ترسد؟

برداشت: من دلی را سپرده‌ام به معشوق که سال‌هاست، ای جان، در پرده‌ای هستی و از من پنهانی.

برداشت: زمانی که پرده از روی صحنه کنار رفت، به خودم گفتم: «عجب! آیا این واقعیت است و من بیدار هستم یا اینکه در خواب به سر می‌برم؟»

برداشت: گفتم که زمانی چنین حالتی ممکن است، پاسخ داد شاید، اما تحمل نکن.

برداشت: دل من پر از گفته‌ها و احساسات است، از آنچه که زیباست و دلنشین. باشد که تو هم بشنوی و درک کنی، اگر اهل گفتگو و شنیدن هستی.

برداشت: اگر او در باغ باردار نیست، پس چرا می‌خندد؟ و اگر آتشی در کار نیست، چرا دل مثل کباب بر روی آتش است؟

برداشت: این باران و برق از نوع خود باعث شده که دنیا در اسرار عشق او مانند ابرهای بارانی شود.

برداشت: به او گفتم که آرام باش، زیرا تو در عشق دیوانه‌ای مانند کوزه‌ای هستی که پر از خون گرانبهاست.

برداشت: ای دل، تو تا کی به این خوش‌گذرانی و خیال بافی مشغولی؟ وقتی در آب زلالی هستی، چرا به سراب دروغین دل ببندی؟

برداشت: به این و آن اشاره نکن و بهانه‌جویی را کنار بگذار. خود را از آن عذاب بیرون بیاور و به حقیقت وجود خود بپرداز.

برداشت: من و ماست که در خم تو شاداب شده‌ایم، تو این کهگل را بردار و خوشی را بچش.

برداشت: ای دل، نگران نباش که می‌دانم درون تو چه طوفانی از احساسات و نا آرامی‌ها وجود دارد. تو مانند سیلی هستی که می‌تواند حتی دریا را پر کند.

برداشت: این سخنان فقط بهانه هستند. بیا به شمس تبریز که کلید بهشت است و دروازه‌ی این عالم را به روی ما باز می‌کند.