غزل شمارهٔ ۳۱۱۴

برداشت: عشق تو مرا فراخوانده است، از من بپرس که چه احساسی دارم. نیکو نگاه کن که من همان کسی هستم که تو به او می‌نگری.

برداشت: من به خاطر تو دلم را ترک کرده‌ام؛ اگر هم جانم را از من بگیری، به خدا قسم جانم را از تو نمی‌برم.

برداشت: خانه‌ام و شمعی که در آن وجود دارد، همه نشانه‌های من هستند. من در این دام و دانه‌ای که به آن تعلق دارم، زندگی می‌کنم. اما وقتی بی‌خبر از این دام هستی، چطور میتوانی دانه‌ها را بشماری؟

برداشت: اگر از میوه ما دوری کنی، مانند این است که از برگ دوری می‌طلبی. دوری از روش و شیوه ما به این دلیل است که خودت به شیوه‌ای دیگر عمل می‌کنی.

برداشت: در روز قیامت، ما هر لحظه به نوعی جمع می‌شویم و این روند برای ما تازه و نو است. اما مردم از این جمع‌ شدن و تحولات آن بی‌خبرند و نمی‌دانند چه اتفاقاتی در حال وقوع است.

برداشت: روح‌ها مانند پرندگان در آسمان پرواز می‌کنند و به گفته نبی، این روح‌ها از نعمت‌های الهی بهره‌مندند و شبیه پرندگان سبز رنگ هستند.

برداشت: از آنجا که خواسته‌ام بگویم کسانی که در جستجوی حقیقت هستند، باید به آنچه که از جوهر ملائک به انسان‌ها منتقل شده است، نگاه کنند و بدانند که این حقیقت در قالب انسانی تجلی یافته است.

برداشت: این وجود مانند چرخش زمین است و روح می‌چرخد و در سفر و حرکت است، در حالی که جسم ساکن و بی‌حرکت باقی مانده.

برداشت: از بالای این برج‌ها عبور کن و چون یک پرنده‌ی آزاد بر فراز آن‌ها پرواز کن، و به دوردست‌ها نگاه کن مثل خورشید و ماه.