غزل شمارهٔ ۳۱۱۳

برداشت: من از میان عاقلان نیستم که اگر خرد و عقل من را بگیری، چیزی از من باقی بماند. تو که عقل و فکرم را گرفتی، چه چیزی از من می‌مانی؟

برداشت: هرگز با سرنوشت و تقدیر معامله نکنم، به خدا قسم اگرچه من فردی معمولی و کم‌ اهمیت هستم، هرگز خودم را حقیر نخواهم دانست.

برداشت: زمانی که دستم باز است و از سرمستی ناشی از شراب در خوشی به سر می‌برم، ای برادر، به من فنجانی از شراب فقیرانه بده.

برداشت: نه زندگی می‌خواهم و نه صدقه‌ای؛ چون اگر بمیرم، نمی‌خواهم که مقام و قدرتی داشته باشم.

برداشت: اگر تو انسان باهوشی هستی، پس از من فاصله بگیر و جرأتی به خرج نده که نزدیک من بیایی.

برداشت: اگر با من آشنا باشی، چشمانت را به من هدیه بده و من را غلام خودت کن، اگر این را بپذیری.

برداشت: محمد! چه بر تو می‌گذرد که امشب خواب بر چشمانت نمی‌آید؟ آیا نمی‌خواهی شادمانی را به زندگی‌ات وارد کنی؟

برداشت: ای ساقی! همچنان که شراب باقیمانده را بیاوری، بدان که تو دارای خوی لطیف و نامی بلند هستی.

برداشت: از بی‌مهری و بی‌توجهی مست‌ها ناامید نشو، چون انسان‌های لطیف و نازک‌دل مانند تیرهایی که به زخم می‌زنند، آسیب نمی‌زنند.