غزل شمارهٔ ۳۱۱۲

برداشت: تو خدایی با ویژگی‌های بسیاری، و اگرچه واحد به نظر می‌رسی، در واقع هزاران جنبه و بعد داری.

برداشت: به برخی لطف و محبت می‌کنید و به برخی دیگر به اندازه کافی پاسخگو هستید. به این ترتیب، از غم و گناه همه را پاک و تهی می‌سازید.

برداشت: همه چیز به ناامیدی و بی‌اهمیتی تبدیل شده است، اما چه غم دارد که در نهایت همه را می‌توان یافت.

برداشت: همه کسانی که به دنبال راه حل هستند، به تو مراجعه می‌کنند و تو را می‌ستایند زیرا که تو چهره‌ای مبارک و خوشبخت داری.

برداشت: تو از کدام باغ و کدام کوچه مرا می‌شناسی؟

برداشت: این بیت به بیان حالتی اشاره دارد که همه درگیر مسائلی هستند که باعث حسرت، ناله و افسوس می‌شود. در واقع، سخن از دلدادگی و مشکلاتی است که در روابط انسانی وجود دارد و احساساتی چون غم، ناراحتی و دلتنگی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: اگر تو دوست من هستی، چیز عجیبی نیست، و اگر دشمن من هستی هم باز چیز عجیبی نیست.

برداشت: از زندگی بشنو که زندگی بخش است، و از گیاه بشنو که ویژگی‌های خاصی دارد.

برداشت: اگر تو به خاطر مستی دل ما را بشکنی، تنها دو سبو را نشکسته‌ای، بلکه به اندازه‌ی دو صد سبو دل ما را شکسته‌ای.

برداشت: تو مانند صدای خوشی هستی که روح را شاداب می‌کند و زیبایی چشمانت همانند طعمی شیرین و خوشگل است.

برداشت: من دلی را برای تو باز نکردم تا دیگر چیزی نگوئی و نه چنان مرده‌ام که دیگر حتی مویی از من نمانده باشد.

برداشت: کدوها را با سرکه و باده مقایسه کن و از تلخی و ترشی آنها دست بکش اگر که آن کدو برایت سنگین است.

برداشت: تو در سکوتی و به مانند رباب هستی، با بدنی بی‌حرکت مانند چوب و با دلی حساس و شکننده مانند موی.

برداشت: چرا تلاش می‌کنی که سکوت کنی، در حالی که اگر تو چیزی نگویی، جهان باقی نمی‌ماند؟