غزل شمارهٔ ۳۱۰۹

برداشت: ای آقا، ما در نیمه شب بر بام نشسته‌ایم و تو به دنبال کرمی هستی. تو مثل کالی تیشبی به نظر می‌رسد.

برداشت: گاهی در حالی که لباس سیاه بر تن دارم و عصا به دست، حس می‌کنم که مانند کهنه‌کارانی هستم. و گاهی هم با عمامه و نیزه، احساس می‌کنم که در میان عرب‌ها غریبه‌ام.

برداشت: ای امیر، هرچه هستی، به شدت در شادی و خوشی غرقی. هر چیزی که بخواهی بگویی، با زبان شیرین و دلپذیر است.

برداشت: ای پروردگار بزرگ، یا حقیقت مطلق، یا فرشته و پیامبر، تو به من نور بخشیدی.

برداشت: زمانی که به غم و اندوه خود فکر می‌کنم، برای دل خود دلسوزی می‌کنم که چرا باید اینچنین در عذاب و نگرانی باشد.

برداشت: دل می‌گوید: «تو از کجا آمده‌ای و من از کجا؟ من دلخوشم به تو، پس چهره‌ات را به من نشان بده.»

برداشت: رنگ‌ها ظاهری را زیبا می‌کنند، و سلیقه‌ها عمق و احساس را می‌سازند. اما آیا تنها ظواهر می‌توانند با افکار و اندیشه‌های ما همخوانی داشته باشند؟

برداشت: زیبایی من به قدری روشن و درخشان است که همچون روز، شب‌ها را به روشنی می‌آورد و دیگر شب‌ها معنای خود را از دست می‌دهند.

برداشت: یادی از لحظات شیرین و دلچسبی که با یک فرد خاص گذرانده‌ایم، به ما احساس خوشایندی دست می‌دهد. این لحظات می‌توانند نشان‌دهندهٔ عمق رابطه و عشق ما به آن فرد باشند.

برداشت: من در دل خود سکوت کرده‌ام، حالا به من بی‌زبان آموزش دهید که چه چیزی باعث لرزش دل شرق و غرب می‌شود.