غزل شمارهٔ ۳۱۰۸

برداشت: من به خاطر دوری تو در حال رنج کشیدنم و خودت هم می‌دانی که آرزوی بودن تو را دارم.

برداشت: زمانی که عشق تو در دل من رسوخ کرد و جای خود را در آن پیدا کرد، دیگر هیچ صبر و آرامشی برایم نماند، و تو هم این را می‌دانی.

برداشت: گل پنهان شد و بلبل از باغ رفت، من به خاطر دردی که از خارها دارم، در رنج هستم و تو هم این را می‌دانی.

برداشت: به صدای ناله‌ام همانند فاخته‌ای برمی‌خیزم، و در کوهسار مانند پرنده‌ای آزاد در پروازم، تو هم این را می‌دانی.

برداشت: به مانند اناری شاد و خوش رنگ بودم، اما اکنون به خاطر لب عقیق تو، مانند شعله‌ای از آتش می‌سوزم. تو هم این را می‌دانی.

برداشت: محبت تو برای من همچون اناری است که شمس تبریزی به سرم گذاشته و تو هم این موضوع را می‌دانی.