غزل شمارهٔ ۳۱۰۷

برداشت: در میان تاریکی خواب و روشنایی بیداری، دیشب در شب تاریک، چیزی به من نشان داد که حیرت‌زده‌ام کرد.

برداشت: شخصی با چهره زیبا و دلربا که در جایی مقدس زندگی می‌کند، تمام وجودش مملو از عقل و روشنی آگاهی است.

برداشت: وقتی که وجود تو از پوشش جسم جدا شود، مانند عقل و جان که به یکدیگر پیوسته‌اند، از هرگونه هدف و خواسته‌ای بی‌نیاز خواهی بود.

برداشت: او مرا بسیار ستایش کرد و گفت: «ای کسی که در میان مشکلات و چالش‌های دنیای طبیعی این‌گونه گرفتار هستی...»

برداشت: گلی که در باغ جوزا شکفته شده، برای خوشی و لذت توست. چرا باید سر خود را به مشکلات و غم‌های دنیا فرود آوری؟

برداشت: تخت سلطنت هفت آسمان متعلق به توست، هرچند در حال حاضر به خاطر طبیعت، در چهار دیواری محصور شده‌ای.

برداشت: وقتی که روح تو به کمال می‌رسد، از خواب و غذا دوری کن، زیرا که تو به گونه‌ای آفریده شده‌ای که هدفی والاتر از این امور داری.

برداشت: بدی نکن، زیرا در این دنیا که مانند کشت‌زاری است، هر زود زوال، همان بدی که می‌کاشتی، به‌دست سرنوشت برداشت می‌شود.

برداشت: چرا به دنبال خواسته‌هایت در دنیایی هستی که اگر رنج را از خود دور کنی، همه جا را راحت و آسوده خواهی دید؟!

برداشت: حقیقت این است که آدمی هر چقدر هم که در جستجوی لذت‌های مادی و دنیوی باشد، هرگز از خواسته‌ها و نیازهای خودش راضی نخواهد شد و اشباع نخواهد شد، حتی اگر تمام ثروت‌ها و امکانات دنیا را در اختیار داشته باشد.

برداشت: من تو را در آغوش گرفتم تا به آن چیزی که می‌خواهی برسی، اما چه فایده‌ای دارد اگر در عوض آن را رها کنی؟

برداشت: دوست عزیز، شب جوانی تو همچون سپیده‌دم در حال روشن شدن است. اما تو در حالت مستی و خواب هستی و از بیداری و واقعیت اطراف خود بی‌خبری.