غزل شمارهٔ ۳۱۰۶

برداشت: باده‌ای که جانم را زنده می‌کند بفرست تا به یادگاری از دل‌جویی، نشانی از خودت را به من بده، زیرا که تو همواره مرا در حالتی بی‌نشان نگاه می‌داری.

برداشت: بدان که تو مانند ماهی هستی که هر شب می‌درخشد و از ابر دل، قطرات زندگی را نثار می‌کنی.

برداشت: عشق مانند بارانی است که از دل حرف‌ها می‌چکد و این عشق می‌تواند زیبایی را حتی از میان دشواری‌ها و مشکلات به وجود آورد. هر قطره از این عشق می‌تواند به پرورش زیبایی و شکوفایی کمک کند، حتی اگر در میان خارها باشد.

برداشت: در میان توده‌های خار و گل، دل‌های ما مانند بلبل شیدا در عشق پر از احساس است و در هر صبحگاه، این عشق را با خود به همراه می‌آورد.

برداشت: هرچقدر هم که ناله و فریاد کنم، از عشق به شدت مست شده‌ام و مثل چنگی هستم که نه از نوا خبری دارد و نه از زاری.

برداشت: از زمانی که زیبایی عشق تو را دیدم، احساس کردم که وجودم خالی و پر شده است. هر لحظه مانند جامی پر و خالی می‌شوم.

برداشت: در میان جمع، مرا چگونه از همگان متمایز می‌کنی، مشابه به این که شمع را در جمع دیگران نمی‌توانی ببینی.

برداشت: از من بپرس که این شمع کیست. شمس الدین، که خاک تبریز به خاطر او بیدار شده است.