غزل شمارهٔ ۳۱۰۵

برداشت: از صبح زود در حالت خوشی به سر می‌برم و جامی را در دست دارم، درست مثل اینکه خورشید را در دست گرفته‌ام.

برداشت: بهار تازه زیبایی‌های این دنیا را مانند گلستانی نمایان کرده است و در برابر قامت زیبا و بلندش، آسمان به نظر کوتاه می‌آید.

برداشت: من را به حالتی سرمست درآورد و در حالی که می‌گفتم اگر بهانه‌ای هستی، از او دور می‌شوم.

برداشت: حتی اگر به outward به ظاهر فریبنده باشی، نگذار دلت به خیالی خام آرام گیرد. تو از ما جدا نمی‌توانی شد، چرا که با وجود تمام ترفندها، در حقیقت به ما وابسته‌ای.

برداشت: از آن نوشیدنی که آسمان پایین آمد، بر من ریخت. اگر تو هم از آن جرعه می نوشیدی، به بهشت می‌رفتی.

برداشت: ای خورشیدِ روشن و افتخار روزگار، آیا نور خود را در این دریا پراکنده کرده‌ای؟