غزل شمارهٔ ۳۱۰۴

برداشت: اگر دل داری، به دور کعبه بگرد، چرا که دل خود کعبه‌ای است. آیا فکر می‌کنی که روح تو تنها یک گل است؟

برداشت: در طواف کعبه، خداوند به ما دستور داده است که با این عمل، محبت و دوستی را در دل خود به دست آوریم.

برداشت: اگر هزار بار به دور کعبه پیاده بگردی، عمل تو هیچ موقع مورد قبول حق نخواهد بود، اگر که دل کسی را آزار دهی.

برداشت: به تو بگویند که اموال و مِلک خود را انفاق کن و قلبی را به دست بیاور، زیرا که دل می‌تواند در شب تاریک مرگ، نور و روشنی به تو ببخشد.

برداشت: اگر هزاران سکه طلا هم به درگاه خدا تقدیم کنی، اما دل و امیدت را صادقانه به او نرسانی، هیچ ارزشی ندارد. اگر دل ما را به سوی خود بکشانی، آن وقت برای ما ارزشمند خواهد بود.

برداشت: نقره و طلا برای ما ارزشی ندارد؛ آنچه برای ما اهمیت دارد، دل و عشق است. اگر کسی به دنبال من باشد، باید بداند که هدف من چیز دیگری است.

برداشت: دل خراب و پریشان از تمام دنیا و مسائل آن فراتر است؛ هر چه از ویژگی‌های بزرگ و عظیم آسمان و زمین بگوییم، ارزش و اندازه‌ی دل در آن جایگاه‌ها نمی‌گنجد.

برداشت: اگرچه کسی که دلش خوار و رنجیده است، به ظاهر بی‌ارزش به نظر می‌رسد، اما دل او در این حالت نیز بسیار گرانبها و عزیز است.

برداشت: دل پر از آشفتگی مانند مکانی است که خداوند در آن حضور دارد. خوشا به حال کسی که توانسته چنین دل خوش و آرامی بسازد.

برداشت: دل بیچاره که به خاطر سفرهای حج و عمره و تجربه‌های معنوی پاره‌پاره شده، به درگاه خداوند می‌آید.

برداشت: گنج‌های باارزش الهی در دل انسان‌های خراب و ویران پنهان شده است، زیرا دل‌های ویران هم می‌توانند در خود انبوهی از گنج‌ها را داشته باشند.

برداشت: خودت را برای خدمت به دل‌ها آماده کن، مانند چاکرها، تا راهی برای شناخت رازها در وجودت گشاد شود.

برداشت: اگر سعادت و خوشبختی به خواسته‌ات رسید، باید به جستجوی دل‌های دیگران بپردازی و خودت را بزرگ‌تر از آنچه که هستی نکنید.

برداشت: وقتی توجه و محبت تو جلب شود، دل‌ها پر از دانش و حکمت خواهند شد و این حکمت از قلب تو سرازیر خواهد گشت.

برداشت: از زبان تو مانند سیل، زندگی و شادابی جاری می‌شود. نفس تو شبیه مسیحا، درمانی برای بیماری‌هاست.

برداشت: برای یک دل، کل جهان وجود پیدا کرده است. به دقت به نکته‌ای از لولاک (چشم) که از لب قاری (خواننده علوم و حکمت) صادر می‌شود گوش کن.

برداشت: اگر عشق و محبت در عالم وجود نمی‌داشت، پس هیچ‌گونه مکان و وجودی نداشت. پس وجود زمین و آسمان و دیگر پدیده‌ها تنها به خاطر وجود این عشق و محبت است.

برداشت: اگر بخواهی احساسات و دل‌مشغولی‌های خود را به زبان بیاوری، نمی‌توانی آنها را به درستی و به طور کامل بیان کنی، حتی اگر به اندازه‌ی هر تار موی خود زبان داشته باشی.