غزل شمارهٔ ۳۱۰۳

برداشت: در این سرزمین، یک آهو ظاهر شد که با نگاهش مانند شعله‌های آتش، تمام گروه را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: همه کسانی که سوار و پیاده‌اند، در پی خواسته‌های خود به تلاش و کوشش می‌پردازند، اما تو به گونه‌ای دیگر عمل کردی و به راحتی تسلیم شدی.

برداشت: وقتی که دو حمله انجام شد، آن شخص که در میدان نبرد هیچ بویی از خود نشان نمی‌دهد، ناپدید شد.

برداشت: سوارکاران شترها را مهار کردند تا آنها به سمت خانه برگردند و این کار باعث شادی بیشتر آنها شد.

برداشت: وقتی که پرنده دوباره به پرواز در می‌آید، از شدت شتابی که دارد، بادی که به دنبال او می‌آید را گم می‌کند.

برداشت: وقتی که هر کسی به حدی از ویژگی‌ها و صفات خود برسد، به خاطر خواسته‌های نفس و آرزوهای خود از یکدیگر فاصله می‌گیرد و به سوی راهی دیگر می‌رود.

برداشت: یکی از جوانان به سرعت خرگوش دوید و یکی دیگر به بهانه‌ی شکار بز کوهی راهی بغداد شد.

برداشت: گروهی از افراد که گم شده بودند، به دو دسته تقسیم شدند. یک دسته به امید شکار آهو حرکت کردند و دسته دیگر به سمت آزادی و رهایی رفتند.

برداشت: گروهی که به آن آهو علاقه‌مند بودند، زمانی که آن آهو ناپدید شد، تصویر او را در مکان‌های دیگر نشان دادند.

برداشت: این بیت به توصیف گروهی می‌پردازد که به دلیل ویژگی‌های خاصی که داشتند، توجه بیشتری را به خود جلب کردند. این افراد با حالتی سرشار از شوق و جذبه، چیزهایی را از یکدیگر آموختند که می‌توانستند به زندگی و روحیه‌شان غنا ببخشد.

برداشت: وقتی که ویژگی‌ها و طبع او را بهتر شناختند، فهمیدند که طبیعت او به هیچ وجه عادی نیست.

برداشت: زیبایی خود را به آنان نشان داد و به خاطر رحمتش، کم‌کم آنها را بی‌ادب کرد.

برداشت: تو هر دو روز یک تغییر در ظاهر خود می‌دهی و به شکل‌های عجیب و غریبی درمی‌آیی، مانند یک شیاد که در تقلید مهارت دارد.

برداشت: زهره (نیزه) توان تحمل درد دل افراد ضعیف را ندارد، زیرا خودش جان انسان را در بر دارد و نمی‌تواند رنج‌های آن‌ها را ببیند.

برداشت: اگر کسی صفتی از صفات خالق را ببیند، آسمان و زمین نیز در درد و رنج خواهند بود.

برداشت: کسی که در خیال او هستم، شمس الدین نام دارد و او برای من مانند یک فرمانروا و دلسوز است که به من ظلم نمی‌کند.

برداشت: من نمی‌توانم از عشق او دست بکشم، حتی اگر هزار عابد به من نصیحت کنند.

برداشت: اوست منبع بینش و نور، و پناهگاهی برای جهانیان. از اوست که انسان می‌تواند اساس درک و بینش عمیق را پیدا کند.

برداشت: آیا زیبایی تو را از جانب او بخشیده‌اند و آیا هیچ کمالی در تو نمی‌افزاید جز اینکه او به تو حسادت ورزد؟

برداشت: به یاد کسی در هیچ‌کدام از این دو جهان نباید فکر کرد، زمانی که تو در دل و جان خود به یاد او هستی.

برداشت: اگرچه خاک تبریز سرزمین پرورش بسیاری از پادشاهان بوده است، اما باید بگویی که در واقع کی را به عنوان پادشاه می‌شناسی؟

برداشت: در این دنیا، کسی که می‌تواند در سایه عمر ما را حمایت کند، شایسته احترام و قدردانی است؛ چرا که او واقعاً راهنما و دلیل حقیقت ماست.