غزل شمارهٔ ۳۱۰۲

برداشت: جان و دل من از خودم و از وجودم جدا شده است، و حالا فقط در مستی و نشئگی، خاص فرمانروای روح‌ها شدم.

برداشت: عجب وجودی که ناگهان در عدم به حیات رسید و عجب بلندی که در چنین پایین‌جایی جان گرفت.

برداشت: آنچه من به عنوان حقیقت نمی‌دانستم، درست شد. زیرا تو با شکستن تسلیم خود، به من نشان دادی که آن حقیقت چگونه است.

برداشت: وقتی عشق تو را احساس کردم و به روشنی رسیدم، از خودم جدا شدم و با خودم گفتم چقدر آزاد و سبکبال شدم.

برداشت: پزشک فقر به من گوشزد کرد و گفت که خبر خوشی را بده، زیرا از آلام وجود خود رها شدم.

برداشت: از انتظار رهایی یافتی که چه زمانی نسیم خواهد وزید. نه تو دریایی در بند هستی و نه به زبونی گرفتار شده‌ای.

برداشت: از شمس تبریز این چیزها را بخر و بفروش. ارزش آن‌ها را مثل کیسه‌ای که به کمر بستی، به خوبی بدان.