غزل شمارهٔ ۳۱۰۱

برداشت: کسی که در صبح زود باده نوشیده است، حالتی غمگین و خمار دارد. به چشمان زیبا و حالت او نگاه کن و از این ماجرا دریافت‌های بیشتری کن.

برداشت: در اوج خوشبختی و سعادت، به سرعتی رسیدم که گویی کعبه به سوی دنیا می‌آید.

برداشت: بیا و تمام زندگی نوشندگان را با هم تجربه کن، زود شراب قرمز خاص خداوند را بنوش که در زیر سایه زیبایی خاصی قرار دارد.

برداشت: فراق و جدایی هزاران درد و رنج به من تحمیل کرد، اما اکنون به من جایی رسید که شفایی یافتم و بهبود پیدا کردم.

برداشت: بیا که بخت جوان فرصتی تازه پیدا کرده و به خاطر تو لباس نو و زیبایی به دست آورده است.

برداشت: چطور می‌توانم شادی و خنده‌ام را پنهان کنم؟ اناری که در دلم دارم، شاداب و سرحال است و هیچ چیزی نمی‌تواند آن را بپوشاند.

برداشت: هر یتیمی را که به آرزویش می‌رسانی و جفت می‌کنی، خودت هیچ جفتی نداری، اما برای این کار از مهربانی و بزرگواری‌ات کمک می‌گیری.

برداشت: دنیا همچون بازی و سرگرمی کودکانه است و از تو می‌نوشد. حالتی از شور و نشاط بزرگ‌سالی را تجربه کن که از یک زندگی پربار و پرعمق ناشی می‌شود.

برداشت: غم در اطراف دل من می‌چرخد و مانند مارهایی که سمی هستند، به سراغ من می‌آید.

برداشت: خودت را در آینه ببین یا از جلوی چشمانم دور شو، چون من به زنگ خطر و تهدیداتی می‌اندیشم که از سوی قیصر روم و دشمنان وجود دارد.

برداشت: آینه تصویر صورت من را نشان می‌دهد، اما این تصویر کافی نیست؛ زیرا آینه بیشتر از این زیبایی و درخشش را به من می‌دهد.

برداشت: تا شب فرارسد، بی خیالی کن و از زندگی لذت ببر. در این لحظه، ما در حال خوش‌گذرانی و شادمانی هستیم و در عیش و طرب غرق شده‌ایم.

برداشت: امروز کسی که از عقل و رفتار خوب صحبت می‌کند، باید شراب را بر سر و ریشش بریزد، یعنی به جای کلام باطل و درس اخلاقی، از لذت‌های زندگی و شادی‌های آن بهره‌مند شود.

برداشت: امروز نور و روشنی قصر و دنیای من به خاطر زیبایی صورت یک رومی و چشمان زیبا و درخشان یک قفقازی است.

برداشت: باد، شراب را پخش کرد و کلامی از ابر را به باد ارسال کن، زیرا او روزی‌دهنده‌ است.