غزل شمارهٔ ۳۰۹۹

برداشت: استاد عشق به من نصیحت کرد که مواظب باش از هر کسی که به او عشق ورزیده‌ای، بترس.

برداشت: هر کس که از خوشی و لذت‌های تو بهره‌مند شده باشد، در آینده ممکن است به تو آسیب برساند یا از تو انتقام بگیرد.

برداشت: وقتی که چشمان کسی مست و نازک‌طبع تو را به دایره‌ای از جذابیت کشاند، دیگر از چیزی به جز آزادی‌ات نپرس. از هر چیز که تو را به بند می‌کشد، دوری کن.

برداشت: دل خود را به شادی بسپار، زیرا وقتی خنده می‌رسد، دیگر جایی برای غم و اندوه نیست. عشق و خوشی را از مخزن شادی برداشت کن.

برداشت: آیا زمین به تو نیز سلطنت خواهد داد، همان‌طور که به بشر و جنید بغدادی داد؟

برداشت: وقتی هدیه‌ای بزرگ و ارزشمند به انسان می‌رسد، بار غم و اندوه از دوش او برداشته می‌شود و این شادمانی و رحمت الهی به او می‌رسد. در نتیجه، ظلم و ستم بر او پایان می‌یابد.

برداشت: هر جایی که نگاهت به سمت آن می‌افتد، زیبایی و روشنی تو وجود دارد، چه در خرابی‌ها و چه در آبادانی.

برداشت: اگر تو به زیبایی و لطافت همچون ماه درآمده‌ای، شب تو بهتر از روز است؛ چون در هر راه و جاده، پشتوانه و حمایت تو خواهد بود.

برداشت: خوشا به حال تو و همه همسفرانت که در خوشبختی و سعادت قرار گرفته‌اید.

برداشت: ای جان، به وعده‌های شیرین او اعتماد کن، زیرا که مانند او هیچ شاهی وجود ندارد که به درستی به وعده‌هایش عمل کند.

برداشت: به تو بگویند که هر کس تفسیر و نظری دارد، شبیه به آنکه سوارکار بر شتر خود فرمان می‌دهد و او را راهنمایی می‌کند.