غزل شمارهٔ ۳۰۹۷

برداشت: بیا و نزد من بیا، چون به خاطر عشق تو بسیار پریشانم. وارد شو که تنهایی برایم بسیار سخت و طاقت‌فرسا شده است.

برداشت: عجب! چطور به سوال من جواب دادی. نگاه کن، چه قدر به خاطر عشق و شیدایی بی‌تاب و ناآرام هستم.

برداشت: بده بده تا ببینم چه چیزی به عنوان هدیه برای من آورده‌ای. بیا بنشین تا کمی استراحت کنی.

برداشت: نرو نرو، چرا این‌قدر زود می‌روی؟ بگو بگو که چرا دیر به ما می‌رسی؟

برداشت: من به شدت ناله می‌زنم و از دوری تو غمگین و بی‌قرارم؛ هر لحظه و هر زمان بدون حضور تو تنها و پریشان هستم.

برداشت: از این به بعد هرگز در جستجوی راهی برای ظلم و بی‌رحمی نباش، زیرا این کار باعث بی‌آبرویی ما خواهد شد.

برداشت: برو، برو که چقدر با ناز و ادا می‌روی، بیا، بیا که چقدر به زیبایی و دلربایی می‌رقصی.