غزل شمارهٔ ۳۰۹۶

برداشت: از صبحگاهی، دل من به شور و شوقی می‌پرد و از صبح، صدای فکری در ذهن من طنین‌انداز می‌شود.

برداشت: چگونه می‌توانم آهی بکشم وقتی که آتشی به وجود آمده است که دل من را به شدت می‌سوزاند؟

برداشت: من با صدای ناله‌ای به درد و غم او می‌پردازم، زیرا او مانند اژدهایی است که دمش شعله می‌افروزد و ناله‌های من مانند آب از سقی هستند که به تشنگی‌اش پاسخ می‌دهد.

برداشت: عجب است که دیروز دل من کجا بوده است که امروز بر چهره من حالتی جدید و شاداب دارد.

برداشت: به سمت جسم من به عنوان خاکستر نیا، چون زیر این جسم، آتش و دریا نهفته است.

برداشت: من هم مانند آتش شخصیت تو در حال حرکت هستم، ای دوست، با فریب‌ها و نیرنگ‌ها و با ناله‌ها و آه‌ها.

برداشت: عشق او باعث درد و رنج دل من شد تا جایی که دلم شکست. زیرا عشق شدت و شورو هیجان خاصی دارد و دل انسان مثل سرناست که هنگام نواختن، نازک و آسیب‌پذیر می‌شود.

برداشت: دل من در پی وصال اوست و در این مسیر، عشق من مانند آتش سوزان است. در این تلاش، با اراده‌ای آهنین و استقامت بی‌نظیر پیش می‌روم.

برداشت: می‌خواهم داستان آتش را از شمس تبریزی بگویم، زیرا نور او به هر جا که برسد، تاثیرش را منتقل می‌کند.