غزل شمارهٔ ۳۰۹۳

برداشت: نگفتم که تو زیبایانی را در نظر داری، بلکه به جای سبزه‌ها، از خاک زیبا و دلربا صحبت می‌کنم.

برداشت: با هر چاهی که بگردانی، هزاران یوسف زیبا به یادت می‌آید. زیبایی و حسن مانند چرخه و ریسمانی است که با حرکتش، زیبایی‌های جدیدی را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: به خاطر این که در راه عشق به تو قدم برداشته‌ام، جانم بسیار ارزان شده و دیگر هیچ ارزش زیادی ندارد. عشق تو باعث شده است که این ارزشمندی روح و جانم از بین برود.

برداشت: به خاطر عشق واقعی، دل خود را آرام نگه‌دار، زیرا اگر از این باغ زیبا بترسی، مانند برگی خواهی لرزید.

برداشت: بلبل سرمست و خوش‌نوا چه چیزی می‌داند و چه می‌شناسد از صدای کلاغی که در فصل سرما می‌خواند و لک‌لکی که در بیابان زندگی می‌کند.

برداشت: زمانی که محبت و سخاوت خدای کریم به قلب انسان وارد شود، دیگر سختی‌ها و مشکلات نمی‌تواند او را آزار دهد. پس در زمانی که بارش برف و باران به شدت باشد، چنین فردی احساس سنگینی نخواهد کرد.

برداشت: تو از پروانه و دوست کمتر نیستی، و اگر بخوایی کم‌بود و کسری به خودت بگیری، چه بسا پر پروازت را هم از دست می‌دهی.

برداشت: هزاران جان باارزش به خاطر جان کم‌ارزش خود می‌دهد، این بخشش از جانب محبوبش آسان و بی‌قیمت است.

برداشت: در هنگام غروب، آفتاب به نشانه احترام و ستایش، سر را به سمت تو فرود می‌آورد و این نشان‌دهنده‌ی نیکبختی و موفقیتی است که در پیشانی تو نقش بسته است.

برداشت: کسی که شادی و لذت خود را به خاطر ناامیدی از دست داده است، دیگر از خدا نمی‌خواهد که او را در اندوه و پریشانی قرار دهد.

برداشت: دل من به سرعت و تب و تاب به سفر می‌پردازد، مانند پشه‌ای که در آسمان به پرواز در می‌آید و در این حال نمی‌بیند که چه کسی در میان نبردها و چالش‌ها می‌درخشد و به قدرت سلیمان دست یافته است.

برداشت: ساکت باش و مانند ماهی در آب پنهان شو. شما نباید به دعوت مردم پاسخ بدهی، اگر از اهل عمان هستی.

برداشت: زمانی که سفره‌ را چیده‌اند و وقت غذا خوردن است، اگر دوستی به صرفه‌جویی بپردازد، این حسن ادب را نشان می‌دهد که در هنگام نیاز، باید از همه غذا بهره‌برداری شود.