غزل شمارهٔ ۳۰۹۲

برداشت: این شعر به این معناست که برای حمایت از پادشاهی که در مقابل کفر و بی‌دینی محافظت می‌کند و از اصول معنوی محافظت می‌نماید، هزاران جان گرانبها فدای او خواهد شد. به نوعی، عشق و ارادت به رهبری که در مسیر حق و حقیقت است، بیان می‌شود.

برداشت: او را در میان سختی‌ها و مشکلات به سلامت به سرمنزل مقصود می‌رساند؛ همان‌طور که در تاریکی قبر، نور ایمان برایش می‌درخشد.

برداشت: عشق گوهری ناب و ارزشمند است که تنها از دست دیوان و پری‌ها نمی‌تواند به دست آید و تنها کسی که می‌تواند این گوهر را به چنگ آورد، کسی چون سلیمان است.

برداشت: کیست که این چنین کافر را بدون شیر حق و ذوالفقار از پای درآورد؟ تنها کسی که بتواند چنین کند، کسی است که زره را از تن او بگشاید.

برداشت: درد و اندوه نی، در کنار تابوتش، مانند اینکه لباس خیر و نیکی را از هم دریده باشد.

برداشت: نیکو است کسی که دود و درد را به فراموشی می‌سپارد و مانند گوهرهای قیمتی، در دل خود زیبایی و ارزش را حفظ می‌کند.

برداشت: از خانه به سمت قبر و از قبر به سوی دوست، دنیای ما پر از شادی و زندگی است، حتی در زمانی که با مرگ روبه‌رو می‌شویم.