غزل شمارهٔ ۳۰۹۱

برداشت: اگر دمی هواپرستی و نااهلی را فروبگذاری‌، بینا خواهی شد و آنچه نبی و ولی دیدند، خواهی دید.

برداشت: آن‌گاه دیگر خود را خدا نخواهی خواند و بندهٔ خاص می‌شوی و خدای را بر خلاف گفته معتزلی خواهی دید. (معتزلی‌ها معتقدند که آدمی هرگز خدا را نمی‌بیند)

برداشت: اگر تو انسان واقعا زرنگ و هوشیار هستی، از احمق‌ها دوری کن و دیدگان قلبت را به نور ازلی باز کن.

برداشت: درباره عیب و گناه دیگران مگو بلکه و به غیب‌دان نگاه کن؛ زبان را از نادانی نگاه دار و سخن جاهلانه مگو و کار ناشایست مکن.

برداشت: خود را با اشک دیده پاک کن و نماز را از روی نیاز به‌پای دار؛ ای عزیز، از باده و می ازلی مست و بی‌خود شو.

برداشت: نعره‌ای همچون موسی که ارنی گفت، بزن و گردن کافر را بزن‌، همچون علی نبرد کن. ( «ارنی‌» یعنی «مرا بنمای» اشاره است به آیه ۱۴۳ از سوره اعراف)

برداشت: دکان و اصل قند و خوشی را از شمس تبریزی بطلب؛ تا وقتی که سرکه‌فروش هستی کی شایسته چشیدن عسل هستی؟