غزل شمارهٔ ۳۰۸۸

برداشت: از این پس، ناله و غمخواری دیگر جایی در دنیا ندارد، زیرا تو خود داری جهان را در دستت.

برداشت: این بیت به این معناست که نشان بده که از دل انسان غم‌هایی نمی‌تواند به وجود بیاید، همانطور که درخت خار نمی‌تواند از درون انسان بروید. همچنین نشان بده که ابر غم، فقط می‌تواند بارانی از اشک ایجاد کند. به طور کلی، این شعر به ظهور غم و درد در دل آدمی اشاره دارد و اینکه چگونه این احساسات می‌توانند به صورت نمادی از باران اشک، خود را نشان دهند.

برداشت: مثال بزن که صبح هیچ وقت به بدی گزند نبیند و مثل بزن که دنیا هرگز در شب تاریکی نرود.

برداشت: اگر گیاهی از درخت گل نمی‌دهد، همان‌طور که خار از خارشتان، نمی‌توانید انتظار داشته باشید که از آن دگرگونی ایجاد شود.

برداشت: به دیگران نگاهی بینداز که چگونه از طمع و حرص چشم پوشیده‌اند و به زندگی ساده و شایسته‌ای دست یافته‌اند.

برداشت: اگر نمونه‌ای از زیبایی‌های بی‌نظیرت را نشان ندهی، باید بگویم که مستی و حال خوش دل و جان به اندازه‌ای است که دشمنان هم به واقعیت هشیاری می‌رسند.

برداشت: وقتی شب به تنهایی و آرامش به اوج و کمال خود می‌رسد، به خورشید نگاه می‌کند و در این لحظه با احساس ذلت و ناتوانی همراه است.

برداشت: از حسادت نیشکر، هزار ناله و افسوس بلند می‌شود و از درد جدایی تو، سازها به زاری و نوای غم می‌پردازند.

برداشت: در دل من آتش عشقت شعله‌ور است و این آتش به خاطر یاد تو همچنان شعله می‌کشد.

برداشت: برای خدمت به تو، آب در حال سجده بر زمین می‌ریزد، چرا که درد تو باعث شده این خاک رنگ بیماری به خود بگیرد.

برداشت: به خاطر عشق تو، نور خورشید در هنگام طلوع، سر کوهی را بلند کرد و نی را از ناتوانی آزاد ساخت.

برداشت: تا زمانی که خورشید به اوج خود برسد و نورش را به طور کامل بزند، باید از ابتدا شروع کرد و تلاش کرد.

برداشت: از کوه بیاموز که همیشه سر را بالا نگه‌دار، زیرا دشت عشق الهی از بلندای کوه کمتر نیست.

برداشت: به خودت زحمت نده که به زیر و بالای دنیا فکر کنی، بلکه به جایی دست پیدا کن که محدودیت‌ها وجود ندارد. چرا که در آنجا، حقیقتی که به دنبال آن هستی، تو را صدا می‌زند.

برداشت: به دل خود توجه کن، زیرا دل تو به سوی شش جهت از آنچه که تو را رنج می‌دهد هدایت می‌شود و می‌تواند تو را از این زجر و دشواری نجات دهد.

برداشت: به جلو برو و به رازها توجه کن، به تماشای می بنشین و نازکی‌های آسمان را بپذیر.

برداشت: اگر میوه ترش و نارس باشد، در نهایت به سمت انگور شیرین می‌رود. مانند نی که از نی‌زار می‌روید و به سمت شهد شیرین می‌رود.

برداشت: شیرینی و لذت شکر او به گونه‌ای من را تحت تأثیر قرار داد که به خاطر زیبایی چهره‌اش و سخنان نیکش، حیرت‌زده ماندم.

برداشت: به عشق بگو که تو با لحن شیرینت چه کارهای جالبی می‌کنی، گاهی خوب و لطف‌مندانه رفتار می‌کنی و گاهی هم با بی‌رحمی و سختی.

برداشت: وقتی که گلوی فردی را محکم بفشارید، جان او به راحتی خارج می‌شود. من نیز با فشرده شدن گلوی خود از تو جدا می‌شوم.

برداشت: دلاچسبیده‌ام به رسن، همچون خوش منصور، و وقتی بوی گلی را منتشر می‌کنم، صدای دل را به امانت می‌سپارم.

برداشت: از کودکی تا پیری در حال حرکت هستی و با شتاب، اما این حرکت تو به وضوح مشهود و آشکار نیست.