غزل شمارهٔ ۳۰۸۰

برداشت: تو روشنی چشم و جان منی، و همچنان که شعله‌ها در نور می‌درخشند، به بینایی من نیز افزوده می‌کنی.

برداشت: تو مانند آفتابی و دل من همچون سایه‌ای در جستجوی توست؛ دو چشمانم به تو دوخته شده و در هر جا که بروی، دنبالت می‌آیند.

برداشت: از وقتی که به عشق تو خود را به اجبار جمع کرده‌ام، درون دلم حس گرمایی وجود دارد که ناشی از شیرینی زیبایی‌ات است.

برداشت: زندگی و شادی ما به خاطر مهربانی و لطف توست، و خوشبختی‌مان به عشق لب‌هایت وابسته است. ما آرزو می‌کنیم که این عشق هرگز تمام نشود.

برداشت: خداوندی که به خاطر تو تمام چیزهایی که زندگی و روح را تازه می‌کند، از تو پنهان کرده است.

برداشت: زیبایی تو باعث شده است که خوبان، مانند سبوهایی، به سمت تشنگان عشق بیایند و در این راه به سقا تبدیل شوند.

برداشت: چه خوشبختند آن تشنگان که بوی خوب چشمه آب زلال و خوشگوار را به مشام می‌رسانند.

برداشت: بهتر است که زیبایی‌های ظاهری را بیهوده تخریب نکنیم و از آنچه ارزشمند است و جان ما را تغذیه می‌کند، بهره‌مند شویم.

برداشت: خدای بزرگ که مایه افتخار شهر تبریز است، شمس‌الدین، به حقیقت اگر به سوی ما برگردی، دو صد آرزو را برآورده خواهی کرد.