غزل شمارهٔ ۳۰۷۹

برداشت: ما دوباره به سوی مولایی آمدیم که در کنار او هیچ فاصله یا حائلی وجود ندارد.

برداشت: اگر هزاران عقل را کنار هم قرار دهی، نمی‌توانند به او برسند، حالا چگونه می‌توانند به ماه که در آسمان است، دست یا پا بزنند؟

برداشت: آسمان به امید گرفتن چیزی، به سوی او دست دراز کرد. او نتوانست بوسه‌ای از او بگیرد، اما طعم چیزی شیرین را چشید.

برداشت: هزاران حلقه و گلو به سمت لب او دراز شده‌اند، به طوری که هر یک از آن‌ها به ما می‌رسد و نشانه‌ای از تلاش و سختی است.

برداشت: ما دوباره به سوی محبوبی آمدیم که صدای او از دور به گوش می‌رسید.

برداشت: ما دوباره به آن حرم مقدس آمدیم که برآمدگی پیشانی به سجده در آن، همچون آسمانی است که بر سر ما سایه افکنده است.

برداشت: ما دوباره به آن باغی رفتیم که بلبلش، غلام طاووس است.

برداشت: به ما می‌گوید که ما با او آمدیم، زیرا او هرگز از ما جدا نیست. مانند اینکه مشک بدون وجود سقا پر نمی‌شود، ما نیز به او وابسته‌ایم و نمی‌توانیم بدون او زندگی کنیم.

برداشت: سقا همیشه بوی مشک به تن دارد و بدون تو، من نه توانایی و نه علم و فکری دارم.

برداشت: ما دوباره به آن مهمانی آمدیم که در آن با نقل‌های شیرین، کام‌های شیرین را تجربه کردیم.

برداشت: ما بار دیگر به آن دایره آمدیم که جان ما مانند رعد در سکوتش به صدا درمی‌آید.

برداشت: ما دوباره به سوی همان عشقی آمدیم که به خاطر آسیب‌هایش دیوانه‌وار شده بود و سبب ساز تولد پری‌ها شد.

برداشت: سکوت کن و آنچه را که در دل داری تمام کن، زیرا که کسی نگران تو هست و به آرامش تو اهمیت می‌دهد.

برداشت: در مورد داستان‌ها و ویژگی‌های شمس تبریزی، خود را زیاد درگیر نکنید؛ زیرا آن‌قدر عمیق و ارزشمند است که حتی عقل و دانش هم نمی‌تواند به خوبی آن را بیان کند.