غزل شمارهٔ ۳۰۷۶

برداشت: آفتاب انسانیت درخشش بیشتری پیدا کرده است و این موضوع همراه با شادی، سرخوشی، عشق و سهولت در زندگی است.

برداشت: دنیا به خاطر نور وجود تو بی‌اهمیت شده است. تو چه هستی؟ آیا جادوگری از عشق یا گنجینه‌ای از جان؟

برداشت: چه خوب است قلمی که تو را به تصویر کشیده است، در حالی که نامه‌ی تمام انسان‌ها را بی‌نویسنده می‌خوانی.

برداشت: اگر تو از همه‌ی دنیا و دنیای شش جهتی خود جدا شوی و جانت دیگر در آن نباشد، عشق را جایگزین آن خواهی کرد.

برداشت: ای دل، وقتی که شاه شکار تو را گرفته است، تو به مانند ترجمان رازهای زبان پرندگان عمل کن.

برداشت: اکنون پرنده‌ای بزرگ و شگفت‌انگیز به نام سیمرغ در آسمان حضور دارد که زیبایی و عظمت آن، جان بسیاری از سلیمان‌ها را به خود جذب کرده است.

برداشت: ایمان و کفر را به خاطر عشق تو شکسته‌ام، و سال‌ها در جستجوی تو از مرزهای ایمان و کفر عبور کرده‌ام.

برداشت: در هر صبحی که خروس می‌خواند و به زندگی دعوت می‌کند، بگو که زندگی و دنیایی داری، و برو که خود را در مقام و عزت می‌سنجی.

برداشت: وقتی روح من با وجود شمس تبریزی جان تازه‌ای گرفته، به سوی او می‌روم و از باغ روح خوشبو بهره‌مند می‌شوم.